Zomerzendingscollecte

D.V. zondag 21 augustus wordt de zomerzendingscollecte gehouden. Deze collecte zal  in het geheel worden bestemd voor het werk van Miguel en Greet Peters in Suriname t.b.v. MAF Suriname.

Zendingscommissie wijk 3 en 4

Onderstaand kunt u weer een bericht van de familie Peters lezen.

Bericht uit Suriname

We waren een weekend in een andere wereld. Want in het weekend van 5-8 augustus jongstleden hebben wij de gelegenheid gekregen om het binnenland van Suriname te bezoeken en kennis te maken met de Marroncultuur. De Marrons zijn gevluchte West-Afrikaanse slaven die in stamverband in de oerwouden van Suriname zijn gaan leven en daar veel van hun oude Afrikaanse leefwijzen weer in gebruik hebben genomen. Veel van deze dorpen zijn “gekerstend” door zowel katholieke als protestantse zendelingen, die daar ook kerken en scholen bouwden. Wij waren door het hoofd van de plaatselijke lagere school van Gujaba uitgenodigd om er een bezoek af te leggen en zijn daar op vrijdagochtend naartoe gereisd.

Eerst rijden we twee uur met de auto (180 km) dwars door het binnenland, daarna stappen we over in een korjaal (een houten kano) om twee uur lang met deze kano nog dieper de jungle in te gaan, manoeuvrerend door allerlei stroomversnellingen, en daarna klimmen we met onze bepakking langs wat grote boomwortels op tegen de oever van Gujaba. De school, die vlak aan de rivier ligt, ziet er schitterend en fris uit. Hier treffen wij de directrice, die ons veel vertelt over het lager onderwijs dat in Suriname geheel Nederlandstalig is. Stel je voor, midden in de jungle zijn er kleine kinderen die leren lezen uit aap-noot-miesachtige boekjes en die weten dat de Rijn bij Lobith het land binnenkomt…. Echter, godsdienstles is er niet…

Na het einde van de lesdag om 13.00 uur (dit wordt nog aangegeven door een echte schoolbel) stromen allemaal schooluniformpjes met antennetjes op hun hoofd de klaslokalen uit en volgt voor ons de cultuurshock.

Wij zijn enkele maanden in Afrika geweest met het schip Anastasis van Mercy Ships en weten hoe de mensen in Benin leven, ook in het binnenland. Maar eigenlijk had ik verwacht dat een dorp met zo’n 4000 inwoners er anders zou uitzien. Eigenlijk wonen er zo’n 7000 mensen, maar de mannen wonen en werken in Frans Guyana in de goudmijnen en zijn slechts twee weken per drie maanden thuis. Behalve de vergrijsde bevolking wonen slechts de vrouwen en kinderen in het dorp, dat bestaat uit overwegend zeer kleine planken hutjes, kris kras door elkaar. Er is geen stromend water, geen riool, geen elektriciteit, geen enkel straatje, maar slechts paadjes waar iedereen op zijn slippertjes doorheen loopt. Wat een enorme modderbende moet dit zijn in de regentijd! De rivier is tegelijkertijd badplaats, vaatwasser, wasmachine en speelplaats voor de jongelui. De mensen zijn vriendelijk en we worden regelmatig begroet met een “goeiemiddag”. Als je echter een gesprek probeert aan te knopen, blijkt het waar te zijn dat voor veel mensen dit de enige woorden Nederlands zijn die ze kennen. Toch is de Nederlandse taal van groot belang als je werk zoekt in Paramaribo of in de toeristensector.

Ook in dit dorp is men qua medische zorg afhankelijk van de Medische Zending, die hier slechts met het vliegtuig naar toegebracht kan worden. Wat is er nog veel werk te doen voor de MAF in Suriname. We vragen dringend om het werk van MAF Suriname in uw gebeden te gedenken.

Miguel en Greet Peters