Waarom naar de Kerk? Daarom….

We staan op de grens naar een geopende samenleving. Na bijna twee jaar iets waar we reikhalzend naar uitzien. Toch is er ook nog een stukje voorzichtigheid, zal het nu wel echt kunnen?
De eerste periode zal er één worden van aftasten en aankijken. Wat willen we wel en wat niet gaan doen? Gaan we weer naar de kerk?
Zelf was ik afgelopen zondag in de morgendienst en daar mocht ik weer ervaren waarom ik zo graag naar de kerk ga. Daarvoor neem ik jullie mee zo’n tien jaar terug de tijd in. M’n schoonvader lag op sterven, onze dochter kwam uit een hele slechte relatie en bij mij werd borstkanker geconstateerd. Je wereldje wordt dan heel klein en heel heftig. Tijdens een doorwaakte nacht klampte ik me vast aan Psalm 42: 3.
Hart onrustig, vol van zorgen,
vleugellam geslagen ziel,
hoop op God en wees geborgen.
Hij verheft wie nederviel.
Eens verschijn ik voor den Heer,
vindt mijn ziel het danklied weer.
Hij mijn God, Hij heeft mijn leven
dikwijls aan de dood ontheven.
Het draaide alsmaar in m’n hoofd rond, totdat ik Jezus stem hoorde, die zei dat het, linksom of rechtsom, goed zou komen. Ik kreeg geen garantie op ‘overleven’, maar wel op eeuwig leven! Die zondag zaten we in de kerk en werd deze psalm gezongen en over Psalm 121, waar mijn zieke schoonvader zich aan vastklampte, werd gepreekt. Ik zat daar, vol emotie, maar ook vol dankbaarheid. Hier in de kerk kreeg ik terug, via predikant en gemeente, wat me zo bezighield. Zoiets wordt niet door mensen, maar door God zelf aangestuurd. Nu zijn we zoveel tijd verder, maar afgelopen zondag was er opnieuw zo’n moment waar God liet zien dat hij via zijn aardse gemeente tot ons
persoonlijk kan spreken. Eén van mijn beste vriendinnen, die ik al vanaf school ken, heeft uitgezaaide borstkanker. Inmiddels heeft ze al bijna 3 jaar levensverlengende behandelingen ondergaan. Deze week werd er middels een scan gekeken of de behandelingen nog nut hebben. Tijdens dit schrijven weet ik nog niet of dat zo is, of dat ze uitbehandeld is. Mijn vriendin is een heel positief mens. Haar kracht komt uit haar geloof en uit de mensen om haar heen. Ze weet waar ze heengaat, maar wil ook nog zo graag langer hier bij haar geliefden blijven.
Heel herkenbaar. Wij, als mensen die om haar heen staan en van haar houden, kunnen alleen voor haar bidden. De nacht van zaterdag op zondag sliep ik slecht en in gedachten was ik steeds bij haar. En in m’n hoofd speelde opnieuw Psalm 42: 3 zich af, nu voor haar. Hoe emotioneel is het dan als deze psalm tijdens de dienst weer wordt gezongen.
Een glimp van de Hemel die een straal naar beneden zendt via predikant en gemeente.
Ik weet het zeker, God werkt door zijn gemeente, door mensen hier op aarde, en waar kun je dat beter zien dan in de kerk!
Dus wanneer mensen tegen mij zeggen dat ze de kerk niet nodig hebben, dat geloven iets is tussen God en hen, dan vertel ik altijd mijn eigen verhaal. De driehoek tussen God, kerk en mijzelf is van niet te onderschatten waarde voor de rijkdom van mijn geloofsleven. Mijn hoop is dan ook, net als bij de Samaritaanse vrouw, dat mensen die dit horen er ook door gegrepen worden en zich naar Jezus haasten om van het levende water te mogen drinken.

Mieke van ’t Veer